Verhaal van Jan Kleene: Het wonder van Dwarsgracht

Dit verhaal is van Jan Kleene uit Giethoorn. Het heet ‘Het wonder van Dwarsgracht’.

Regen slaat genadeloos neer op de boerderijen rond het water van Dwarsgracht. De enkele koeien die nog in het weiland draaien zich met de kont naar de regenbui. Het loeien is ze al vergaan, maar een droge stal zit er voorlopig niet in. Het liefelijke dorpje is echt wel wat gewend, maar ook het smalle pad staat nu helemaal blank. Verderop lopen de kelders helemaal vol, zodat de brandweer uit Giethoorn wordt ingeschakeld. Die staan voor een schier onmogelijke taak, ze kunnen simpelweg niet overal tegelijk zijn. Het hele dorp is in rep en roer. De mensen kunne zich opwarmen in het dorpshuis. Daar staat de warme koffie en chocolademelk klaar. Vooral de oudere mensen maken hier gretig gebruik van. De verhalen gaan rond en er wordt zelfs weer gelachen, ze kennen elkaar goede en Dwarsgracht heeft maar een paar honderd bewoners, dus het is ons kent ons. 

Het valt iedereen op dat Berend Smit er niet is, hij is een man die naar het lijkt overal tegelijk kan zijn. Er worden een paar jonge mannen naar zijn huis gestuurd om te zien of hij daar soms is. Zij schrikt heel erg, als ze de mannen voor de deur ziet staan. Zoiets betekent meestal niet veel goeds, zeker in deze weersomstandigheden. De jongens vragen of Rita, zijn vrouw, hem voor het laatst heeft gezien. Dat was vroeg in de middag, toen hij met de boot richting Jonen ging om bij zijn Lakenvelder koeien te gaan kijken. Toen Rita ongerust werd heeft ze hem op zijn mobiel gebeld, maar hij nam niet op. Hij was wel vaker laat en zijn mobiel was voor hem totaal niet belangrijk. Dit was de reden dat Rita niet onmiddellijk alarm heeft geslagen. Toen het noodweer losbarstte ging ze er vanuit dat hij wel bij de Otterskooi zou zitten, daar nam hij wel vaker een afzakkertje voordat hij naar huis ging. Maar niemand heeft hem daar gezien. 

Zoekactie

Nu raakte Rita in paniek, want met dit hondenweer zou er van alles gebeurd kunnen zijn. Alle hulpdiensten worden nu ingeschakeld, politie, brandweer met hun boten, er worden zelfs politiehonden ingezet. Ze zetten koers naar het weiland waar de koeien van Berens lopen, vlakbij Jonen, De inwoner van dit gehucht hadden inmiddels ook al een zoekactie op touw gezet. Maar ook hier was het tevergeefs. Intussen Weet Rita op Dwarsgracht niet waar ze het zoeken moet, ze wil graag iets doen, maar ze zou niet weten wat. De hele bevolking van het dorp was aan het zoeken, en ook uit Giethoorn was er hulp gekomen, ook daar was Berend een bekend figuur. 

De taken werden verdeeld, maar er waren domweg teveel mensen, hoe goed ze het ook bedoelden, er moesten toch mensen teleurgesteld naar huis worden gestuurd. De brandweer was met meerdere boten aan het zoeken op en rond het water. De kinderen van Berend waren intussen ook aangekomen, Jannie uit Amsterdam en Freek uit Meppel. Ze zijn erg geschrokken en willen alles doen om hun vader te zoeken. De burgemeester van Steenwijkerland, hoofd politie en brandweer regelen alles vanuit het crisiscentrum, die is ingericht in restaurant de Otterskooi. 

Helicopter

Inmiddels heeft de pers hier ook lucht van gekregen, met de Steenwijker Courant, de Stentor en RTV Oost voorop. RTV Oost kwam zelfs met een boot vanuit Giethoorn gevaren. Er wordt nu ook met een helikopter gezocht. Freek herinnert zich plotseling dat zijn vader ook nog een stuk land aan het Gieterse meer had, waar hij ook nog wel eens koeien liet grazen. Ineens wil iedereen die kant op maar daar steekt de burgemeester een stokje voor. Alleen hulpverleners gaan die kant op en de media wordt op een afstand gehouden, want die zijn altijd uit op sensatie. Plotseling gaan er allerlei zoeklichten over het meer, vanuit de boten, het land maar ook van de helikopter. Het meer wordt in secties verdeeld, zo wordt er gericht gezocht. 

De heli meent iets onder water te zien. De brandweer is meteen ter plekke, maar het blijkt een grote plastic zak te zijn. Het lijkt zoeken naar een speld in een hooiberg, maar iedereen volhardt en wil Berend kost wat het kost vinden. Toch wordt om 2.00 uur ’s nachts de zoekactie gestaakt, de mannen zijn vermoeid en in de duisternis wordt het nu bijna onmogelijk om nog iets of iemand te vinden. Er wordt afgesproken om zich de volgende morgen te melden aan de Oeverweg, die grenst aan het meer. Ze zoeken nu al een paar dagen en het is wanhopig van re worden zolang er geen teken van leven hoort. Het Giethoornse  en de rietkragen en bossen worden stelselmatig uitgekamd. Er wordt door het leger met sonar onder water gezocht, maar ook dit levert niets op. 

De familie houdt intussen steeds meer aan een scenario dat Berend niet meer onder ons is. Op Dwarsgracht is iedereen er wel of zijdelings mee bezig, het is immers een kleine gemeenschap waar iedereen elkaar kent. Het mediacircus draait ook op volle toeren, het is nu zelfs landelijk nieuws geworden. Berend is landelijk nieuws, wie had dat ooit gedacht, maar liever was hij hiermee nooit in de krant gestaan. Na een vermoeiende dag, wordt de zoekactie weer gestaakt, op een handvol inwoners na, die gaan gewoon door met bouwlampen voorop de punter. 

IJselijke kreet

Iedereen gaat slapen en droomt van de volgende dag, dat Berend zomaar eens op kan duiken. De volgende dag bij het krieken van de dag, hoort iedereen een ijselijke kreet die over de hele Dwarsgracht te horen is. Het komt van de hoge brug naar Jonen. Iedereen spoedt zich daar naar toe, en ziet een wonder gebeuren. Op 3 meter diep ligt er iets of iemand die beweegt en langzaam naar de oppervlakte drijft. Heel langzaam worden de contouren zichtbaar, en het lijkt geen enkele twijfel Berend zijn. Al proestend en rochelend komt hij boven, nog met de kleren aan die hij bij zijn verdwijning ook aan had. Hij wordt op de kant getakeld en hij kon nog gewoon praten. De aanwezige burgemeester heeft de eer om met hem te praten. Berend is tijden het noodweer over boord geslagen van zijn boot en kon niet meer op de wal komen. Hij is meegesleurd door de golven en kwam zelfs in Giethoorn terecht. Door de Corenelisgracht was hij weer teruggekomen op Dwarsgracht. Het einde van zijn onderwatertocht eindigde dus onder deze hoge brug. Berend werd hartelijk ontvangen door de bewoners en er werd een groot feest georganiseerd in het Dorpshuis, 

Het is een wonder, maar dat Berend niet kan zwemmen is toch wel het grootste wonder van Dwarsgracht.