Nieuwe aflevering: In the Picture deel 30: zangeres Djalila Wetzel (13) uit Blokzijl
· leestijd 1 minuut ColumnIn deze rubriek komen bijzondere personen aan het woord. Liesbeth Hermans interviewt dit keer Djalila Wetzel, de jongste zangeres van het Vrouwenkoor onder leiding van Lucie de Lange dat optreedt tijdens de Herdenking 15 augustus van oorlogsslachtoffers in de Tweede Wereldoorlog in voormalig Nederlands-Indië
De hele zomer komen ruim 20 vrouwen bij elkaar om te oefenen voor de Herdenking 15 augustus 1945 op het Indisch Herinneringsveld in Steenwijk. Hoog tijd voor een interview met Djalila, de jongste zangeres van dit gelegenheidskoor.
Wie ben je?
Ik heet Djalila Wetzel en ik ben met mijn 13 jaar de allerjongste deelnemer van het Vrouwenkoor onder leiding van Lucie de Lange. Elke woensdagavond om half acht zingen we in het Dorpshuis van Onna.
Hoe komt het dat jij hierbij betrokken bent?
Ik doe al mee vanaf dat ik drie maanden was, al weet ik daar natuurlijk niks meer van. Mijn oma, Peggy, nam me toen mee en ik heb nog geen keer gemist. Misschien komt het doordat ik voor een deel Indonesisch ben. Maar heus niet alle vrouwen van het koor hebben Indonesisch bloed, dat is ook niet nodig. Maar we zingen wel allemaal een paar liedjes uit Indonesië. En we dragen tijdens de herdenking op 15 augustus onze mooie kabaya en sarong. Dat is altijd heel speciaal.
Wat doe je behalve zingen?
Ik mag altijd een paar regels solo zingen, dat vind ik niet spannend. Wat ik wél spannend vind, is dat ik dit jaar één van de sprekers ben. Ik mag achter het spreekgestoelte voor al die mensen een verhaal uit de familieoverlevering vertellen. Om dat goed te doen, ben ik al weken druk aan het oefenen. Ik vertel het verhaal aan mijn nichtjes en ook mijn knuffels kennen het al uit hun hoofd.
Ben je wel eens in Indonesië geweest?
Natuurlijk ben ik al een aantal keren in Indonesië geweest, eigenlijk ga ik elke twee jaar wel een keer. Meestal in de winter. Het is zo’n totaal andere cultuur.
Over het Vrouwenkoor in het kamp van de Japanners weet ik niet zo veel, alleen dat ze samen probeerden te overleven door te zingen, door samen nog een beetje plezier te maken. Elkaar moed inzingen, dat vind ik wel mooi.
