Goud met onderscheiding voor Vollenhoofsch Fanfare op het WMC

KERKRADE/VOLLENHOVE -Wat een aantal jaar geleden begon als een droom, werd afgelopen zondag werkelijkheid. Na 21 jaar stond Vollenhoofsch Fanfare eindelijk weer op het Wereld Muziek Concours (WMC). En hoe: het korps keerde huiswaarts met goud met onderscheiding!

De basis voor dit succes werd de afgelopen jaren al gelegd. De vereniging heeft flinke stappen gemaakt en zocht telkens de uitdaging op, met onder andere deelname aan de Rasteder Musiktage waar zij in 2022, 2024 en 2025 naar huis ging met goud en tweemaal zilver.

De weg naar ‘Sky High’

De echte voorbereiding voor het WMC begon al vroeg. In september vond de fanfare de marsinstructeur om hen naar hun ‘Sky High’ te loodsen: Ite Troelstra. Hij durfde de uitdaging met de muzikanten aan te gaan, en de vereniging is hem daar onwijs dankbaar voor. Toen de repetities in november van start gingen, leek juli nog heel ver weg. Bovendien was de fanfare op dat moment nog niet eens zeker van deelname, al waren de leden vastberadener dan ooit.

In december kwam eindelijk het verlossende woord: ze waren ingeloot voor de marswedstrijden in de eerste divisie. Het plan dat al zo lang in de hoofden zat, werd nu écht werkelijkheid. Repetities werden ingepland, agenda’s werden leeggemaakt en onder leiding van Ite en de dirigenten Erik van der Weerd en Jos van Elburg ging het korps aan de slag. Met één duidelijk doel voor ogen: met goud naar huis. Dat dat nu is gelukt, en nog wel met onderscheiding, is een droom die uitkomt.

De grote dag in Kerkrade

Zondagochtend om half negen arriveerde de bus op het parkeerterrein van het Parkstad Limburg Stadion. Voor sommigen die het stadion nog nooit hadden gezien was het wel even slikken: het bleek een behoorlijk imposant gebouw te zijn. Na nog snel even om het hoekje te hebben gekeken hoe het stadion er van binnen uitzag, was het al tijd om om te kleden en richting de inspeellocatie te gaan.

Om half 11 stonden 44 gespannen muzikanten te wachten tot ze het veld op mochten lopen. Nog even de laatste slokken water, controleren of de uniformen goed zaten en elkaar succes wensen. Vollenhoofsch Fanfare was als eerste aan de beurt, wat wel prettig was voor de zenuwen. Om elf uur klonk het sein dat ze mochten beginnen.

Onder luid applaus van de meegereisde fans en het publiek marcheerde het korps het stadion binnen. Een absolute adrenalinekick.

Tambour-maître Johnny van Dijk, die zelf ook zijn WMC-debuut maakte in deze rol, zette de formatie stil voor de startlijn. Na de officiële introductie was het moment daar: ze mochten los. Zelfs tijdens het spelen hoorden de muzikanten de aanmoedigingen en het enthousiasme vanaf de tribune boven hun eigen muziek uitstijgen. Voor ze het wisten waren de laatste paar noten alweer gespeeld en was het tijd om het veld te verlaten.

Eenmaal buiten het stadion barstte de ontlading los: luid gejuich, elkaar in de armen vallen, meteen napraten over de ervaringen... en heel snel die bloedhete uniformen uit! Het was een bizar gave ervaring. Daarna was het tijd om te ontspannen, te genieten van de andere korpsen en de collega-muzikanten op het veld aan te moedigen.

De ontknoping

Rond de klok van drie begon de spanning toch weer te stijgen en maakte het korps zich klaar voor de grote finale. Alle korpsen kwamen weer op met hun eigen muziek, wat een indrukwekkend maar lichtelijk chaotisch tafereel veroorzaakte. Eenmaal op het veld was het wachten tot iedereen stond. Vollenhoofsch Fanfare was gelukkig weer als eerste aan de beurt om de punten te ontvangen.

"March first division. Vollenhoofsch Fanfare uit Vollenhove in Nederland. 90,438 punten. Goud met onderscheiding!"

Zodra de speaker de magische grens van 90 uitsprak, was er niets anders meer te horen dan uitzinnig geschreeuw en gejuich van de vereniging. Vol ongeloof en met tranen in de ogen vlogen de leden elkaar in de armen. Dit was de absolute hoofdprijs; een score waar vooraf niet eens van was gedroomd. Het korps is ongelofelijk trots op deze prestatie. Dit is waar al die tijd zo keihard voor is gewerkt.

De uren daarna stonden volledig in het teken van feestvieren en nagenieten. De drie uur durende terugreis vloog voorbij dankzij de geweldige sfeer, de nodige gezongen liederen en de inmiddels traditionele busbingo. Pas om half elf ‘s avonds stapten de muzikanten, nog altijd stuiterend van de adrenaline, de bus uit in Vollenhove. Het was tijd om naar huis te gaan en alle emoties van de dag rustig te laten bezinken. Het was een geweldige dag; eentje om nooit, maar dan ook nooit meer te vergeten.