Streektaolteut van Femmy Woltman: ‘Hier en Gunter kom in mien punter’
· leestijd 1 minuut ColumnDit is de derde aflevering van de maandelijkse streektaalcolumn van schrijfster Femmy Woltman uit Giethoorn.
Lang eleden, rond 1950, had een orkest een lied op de muziekstandaart staon over Gietern. De zanger zung het lied asof hi’j zelf een inwoner was. Gietern had zelfs een bi’jnaeme volgens de tekst, namelijk ‘Het Venetë van het Noorden’. Het ‘Orkest Zonder Naam’ onder leiding van Ger de Roos leidde dit orkest mit liedjes die via de radio bekend werden. Liedties die niet uut de tied raeken. ‘Het lied van de IJssel’, ‘Lentekind’, ‘Heideroosje’, ‘Wie zal dat betalen’ met zang van Drie Marketensters en Drie Musketiers. Tiedloos bin-n ze maar dat kan van het Gieterse ‘Punterlied’ niet worden ezegd.
Nostalgie
Dat lied is historie, dat is nostalgie eworden. Pure nostalgie want wie puntert er now nog veur zien brood de vrömden deur Gietern. De gondelier van toen punterde het liefste bi’j maoneskien en vaert dan rustig een entie omme want ja hij puntert wel veur zien brood. Hi’j dot de ogen wel een poosie dichte en vaert rustig een laantje om, volgens het lied. Hoe hi’j dat ef klaor ekregen zeg het maar. Dat was gewoon tied rekken veur verdienste. En geliek had hi’j. ‘Laot ze maar dromen bi’j de zulveren maone, hij dot wel of hi’j niks ziet. Hi’j droomt wel van het zulveren riksie. Wel hier en gunter, kom in mien punter, Ik bin in Gietern de beste gondelier.’ Dat was wel eigendunk, maar ja pochen op joezelf dat dot ieder bedrief. Naargens beter en naargens lekkerder, de overtreffende trap wordt menig keer kenbaor emeuken.
Immaterieel Aarfgoed
Nostalgie kan wonderen verrichten want wie had edocht dat de gondelvaorten en corso’s vermeldt zoln worden op de Unesco-Lieste. Immaterieel Aarfgoed. Dat is een gewaer wording. Erkend aarfgoed waor bewoners wat mee moeten doen. Een lied ku-j vergeten en wat dan veule jaoren laeter weer teveurskien komp, maar dit Nostalgies Aarfgoed mot worden deur egeven. Hier zit een wezenlijke opdracht in. Hier zit men an vaaste of ie now willen of niet en het aller belangriekste is, hier mot heel zunig mee worden omme esprungen. Die wat bewaert, ef wat en dat is ‘zo grif as een neute’ (dat is zeker).
