Verhalenserie tien jaar Repair Café, deel 2: ‘Ik kan het nu zelf!’
· leestijd 1 minuut ColumnRepair Café Steenwijkerland bestaat in 2023 tien jaar. De Kop publiceert daarom elke maand een verhaal van vrijwilliger Douwe van der Helm.
Het Repair Café is in de kern gebaseerd op drie pijlers: samen repareren; kennis overdragen en sociaal contact. Bij ons zit de reparateur tegenover de bezoeker aan een tafel. Hij of zij kijkt dus mee met de reparatie. Dat vergt wel enige vaardigheid van de reparateur, omdat je ‘op de vingers wordt gekeken’. Daar moet je tegen kunnen. Gelukkig kan iedereen bij ons daar prima mee om gaan en het biedt tevens de mogelijkheid om kennis over te dragen. Het gebeurt regelmatig dat een bezoeker hand- en spandiensten verricht of aandachtig de reparatie volgt en af en toe vragen stelt, waar we natuurlijk graag antwoord op geven. Een mooi voorbeeld daarvan is het volgende verhaal.
Grootouders
Het schemerlampje dat de mevrouw op tafel zette was oud. Het kapje was enigszins vergeeld en op het houten voetje zaten krassen en butsen. Ze zag dat dit mij opviel en ze vertelde dat het lampje van haar grootouders was geweest. Ze had er goede herinneringen aan. Het lampje stond in een slaapkamer van de woning van haar grootouders en als ze dan bij hen logeerde, las haar opa bij dit lampje voor uit een kinderboek. Momenten die haar altijd bij gebleven zijn. Ze was dan ook erg blij dat ze dit schemerlampje uit de erfenis had gekregen. Om het lampje aan en uit te doen, moest ze telkens de stekker in het stopcontact steken. Een schakelaar zat er niet op. Of wij daar ook een oplossing voor hadden. Dat hadden we.
Snoerschakelaar
In een doos in de kast lagen tussen de snoeren en de stopcontacten enkele snoerschakelaars, afkomstig van apparaten waarvan een reparatie niet meer mogelijk was. Wie wat bewaart, die heeft wat! Het snoer van het schemerlampje was goudkleurig. Helaas kon ik niet een schakelaar van dezelfde kleur vinden. Het alternatief was een zwarte. Dat vond zij geen bezwaar. Ik knipte het snoer van het lampje door en verbond de schakelaar met de stroomdraden.
Spanningzoeker
De vrouw zat aandachtig te kijken en stelde af en toe een vraag. Ze was oprecht geïnteresseerd in de manier waarop ik de schakelaar monteerde en vertelde mij dat ze thuis ook zo’n kleine schroevendraaier had. “Ik ben de naam van die schroevendraaier even vergeten”, zei ze. “Het is een spanningzoeker, antwoordde ik. Daarmee kun je vaststellen of er spanning op een stroomdraad staat.” De reparatie was geslaagd en mevrouw ging tevreden naar huis.
Enkele maanden later, het liep tegen kerstmis, kwam ze opnieuw bij ons. Ze liep rechtstreeks naar mij toe en haalde uit haar tas een kerstster. “Ik kan het nu zelf en ik heb de spanningzoeker ook gebruikt!” riep ze. Triomfantelijk toonde ze een schakelaar die ze had gemonteerd aan het snoer van de kerstster. Ik werd er blij van!
