Kerstverhaal: kersthaters@gmail.com

Dit kerstverhaal is geschreven door Brigitte Gunsing uit Steenwijk.

Kersthaters@gmail.com

Houd je niet van Kerstmis en wil je er even uit? Kom dan van 24 december tot 27 december naar onze B & B met kookstudio gelegen in de Noord-Hollandse duinen. Hier geen kerstballen, maar bitterballen. Op 25 en 26 december zorgen we met zijn allen voor een verrukkelijk diner. Er is plaats voor acht personen, dus wacht niet te lang. Wil je meer weten? Stuur een mail naar kersthaters@gmail.com.

Ik ben meteen ‘om’, heb wel zin in zo’n ongevaarlijk avontuurtje. Ik heb geluk, want er is nog één plek vrij.

Die 24^e december kom ik volgens afspraak rond borreltijd aan. De B & B ligt ver van de bewoonde wereld. Het welkom is veelbelovend. Alle andere kersthaters zijn al aanwezig en zitten in grote fauteuils rondom een knapperend haardvuur. Er is nergens kerstversiering te bekennen. Ik krijg meteen een glas wijn in mijn handen gedrukt en er staan heerlijke hapjes op de grote ronde salontafel. Het onvermijdelijke voorstelrondje begint.

Het onberispelijk stel, Jan en Mariska (ik schat dat ze rond de 55 jaar zijn), leven voor hun werk. Met dit uitstapje gaan ze totaal buiten hun comfortzone, laat Mariska een beetje beschroomd weten. Door dit op te biechten, vind ik haar meteen sympathiek. Naast hen zit Peter, een gesoigneerde huisarts in ruste. Een schrille tegenstelling met Peter is Harry, een onvervalste oude hippie, compleet met staartje. Hij is hier samen met Soraya, een kleurrijk type, behangen met sieraden. Ik schat haar rond de 40 jaar. ‘We zijn alleen goeie vrienden, hoor.’

De junioren van het gezelschap zijn Maarten en Nikki. Zij is hoogzwanger, maar ze willen heel graag nog even samen op pad.

De twee no-nonsense gastvrouwen, Femmy en Nicole, zijn hartverwarmend. Ze verrassen ons na de borrel met een heerlijke stamppot. Voor wie zin heeft, is er ’s avonds een yoga-uurtje. Peter en ik zijn de enigen die lekker bij de open haard blijven zitten. We lezen en praten wat.

De volgende dag maken we een flinke strandwandeling (natuurlijk mijden we de strandtent met het geblèr van Mariah Carey op de achtergrond). We spelen een quiz en in de loop van de middag gaan we aan de slag met het diner. Ik realiseer me, dat ik in prettig gezelschap verkeer. Het menu is niet heel ingewikkeld. We moeten gewoon een smakelijke maaltijd bereiden met de verse, biologische ingrediënten die voor ons zijn klaar gezet. De gedekte tafel is een lust voor het oog, ook al zijn het servies en de glazen een bij elkaar geraapt zootje.

Net als ik het laatste stukje van een botermals kalfslapje in mijn mond steek, hoor ik een kreet naast me. Het is Nikki, die naar haar buik grijpt. Nee, het zal toch niet! Ze blijft kreunen. ‘Adem met me mee’, zeg ik terwijl ik haar strak aankijk. Ze doet meteen wat ik zeg. De pijn ebt weg, maar net als we aan het speciale toetje toe zijn, begint alles opnieuw. En nu met korte tussenpozen. Peter neemt meteen de touwtjes in handen. De divan in de zijkamer is in een handomdraai veranderd in een kraambed. Nikki heeft aan Peter gevraagd of ik bij haar mag blijven om samen al puffend de weeën op te vangen. Dat is een hele eer, maar wel spannend. Ik heb nog nooit een bevalling van iemand anders meegemaakt. Slechts twintig minuten later ligt er een klein mensje op de borst van zijn moeder. Ik ben getuige van een wonder. ‘Dag Casper’, fluistert de kersverse vader. Zo heette een van de drie wijzen uit het oosten, schiet het door me heen. Mijn wangen zijn nat en voor ik het besef, schreeuw ik verheugd: EEN KERSTKIND!