Schrijversfestival Giethoorn: Dominee Gerke van Hiele presenteert ‘Een duik in het verleden van Giethoorn’

GIETHOORN - ‘Een duik in het verleden van Giethoorn’, dat is de titel van het pas verschenen boek van dominee Gerke van Hiele. Hij presenteerde het afgelopen zondagmiddag op het Schrijversfestival Giethoorn in zijn eigen Doopsgezinde Kerk.

Van ‘Wandelend dorp’ uit 1131 tot ‘De bruggetjes van Giethoorn’ uit 2025. Het zijn de eerste en laatste column van de in totaal vijftig columns, die in ‘Een duik in het verleden van Giethoorn’ staan. Van Hiele schreef de columns in de afgelopen vijf jaar voor het Gieters Ni’js, Nieuwsbode De Kop en opnieuw voor het Gieters Ni’js. Het zijn verslagen van de ontdekkingstocht die hij door de geschiedenis van het waterdorp maakte, sinds hij zeven jaar geleden dominee werd van de Vermaning aan het Binnenpad. De kerken, de scholen, de flagellanten, schilders en Gieterse dansers, alles komt aan bod.

Dorpsgezind 

Tijdens de literaire middag in de kerk zegt Van Hiele: “Binnenkort bereik ik de pensioengerechtigde leeftijd. Het boek is een afronding, maar ik weet nog niet hoe het verder gaat.” Wel weet hij dat hij voorlopig nog in Giethoorn wil blijven wonen: “Ik ben steeds meer ‘dorpsgezind’ geworden. Uitgever Cees Duine interviewt Van Hiele zondagmiddag het kerkje aan de dorpsgracht. Hij complimenteert Van Hiele met de woorden: “Het is een heerlijk en licht leesbaar boek, dat een goed beeld geeft van Giethoorn.” Ook Bats is in zijn toespraak lovend over het boek, waarvoor hij ook de Ten Geleide schreef. “Je proeft de liefde voor Giethoorn, die de lezer mee terugnemen in de tijd. Het is een feest der herkenning.”

Van Hiele reikt de eerste drie exemplaren van zijn boek uit aan burgemeester Rob Bats, Klaas van der Veen en Grietje Pietersz. Tot slot leest hij nog voor uit zijn laatste column ‘De bruggetjes van Giethoorn’. “Een brug staat voor ontmoeting en verbinding, voor contact en relatie,” kinkt het.

Monumentaal Giethoorn

Van Hiele interviewt zelf nog drie andere samenstellers van boeken die over Giethoorn gaan. Als eersten zijn dat fotograaf Philip Friskorn en schrijver Henk de Zeeuw. Zij maakten samen het boek ‘Monumentaal Giethoorn’ (2024) met daarin foto’s en teksten van vijftig monumentale boerderijen in Giethoorn. De Zeeuw vertelt over het zware leven van de bewoners, die te maken kregen met armoede en veel ziekte. “Mensen werden gemiddeld maar veertig jaar. Een eeuw geleden overleden veel vrouwen in het kraambed en ontstond er een mannenoverschot. Het kwam daarom ook voor dat twee mannen in één huis woonden.” Ook stipt hij de voor Giethoorn karakteristieke Bultrugboerderijen aan. Friskorn kondigt alvast zijn volgende boek aan: ‘Mijn vriend Juno’ over zijn lievelingsvogel de ekster. 

De Schilders van Giethoorn

Berber van der Veer is daarna aan de beurt om ondervraagd te worden door Van Hiele. Zij heeft het boek ‘De schilders van Giethoorn’ (2024) geschreven. Het is haar debuut en het eerste complete overzicht van de schilderkunst in het waterdorp tussen 1880 en 1958. Ze vertelt dat haar boek begint bij de schilder Willem Bastiaan Tholen, die als eerste kunstenaar naar Giethoorn kwam. Na de film ‘Fanfare’ in 1958 bezochten veel toeristen het waterdorp. Voor de kunstenaars was Giethoorn toen niet meer de verborgen parel die het eerst was.

Bij de derde editie van het Gieters Schrijversfestival verzorgen Wilma & Friends de muziek. Hun mooie liedjes zoals ‘De Landweg’ en ‘De Sunne’ klinken prachtig tussen de literatuur door.