Lutieneke van der Linde 50 jaar volleybalscheidsrechter Brouwer Tuk/Steevast: ‘Ik fluit consequent, ja is ja en nee is nee!’

STEENWIJK - “Op de dolle pof en met de staart tussen de benen,” zo beschrijft Lutieneke van der Linde (71) haar eerste gang naar een volleybaltraining. Het bevalt haar zo goed dat ze vanaf haar 21e ook volleybalscheidsrechter wordt. Dit jaar viert ze dus haar vijftigjarige jubileum bij volleybalclub Brouwer Tuk/Steevast. Volgens de club heeft ze wel 2500 wedstrijden gefloten. 

Door Hilda Knol

Die eerste training krijgt ze van erelid Betty Brouwer in de mavo aan de Oostwijkstraat. “We begonnen recreatief en later gingen we ook wedstrijden spelen,” vertelt de Steenwijkse. Tot anderhalf jaar geleden heeft ze competitie gespeeld. Nu volleybalt Van der Linde bij de recreanten. Over haar tijd bij dames 3 zegt ze: “We wilden natuurlijk winnen en werden een paar keer kampioen, maar we hebben ook ontzettend veel plezier gehad.” 

Spelverdeler

Van trainer en oprichter Piet Visser, leert Van der Linde veel. “Als klein opdondertje was ik altijd spelverdeler. Het is heerlijk om in een team te spelen, ik houd niet zo van het woordje ik.” Jarenlang speelt ze in de sporthal van De Meenthe en sinds een paar jaar in de sporthal van de Waterwyck. In de begintijd gaan haar zoon en dochter altijd mee. Later spelen zij ook zelf volleybal.

Nooit in discussie

In 1974 volgt Van der Linde een scheidsrechtercursus in Meppel. Ze heeft de bevoegdheid om tot en met de derde divisie te fluiten. “Maar ik word ook vaak voor de tweede divisie gevraagd,” voegt ze toe. Elke maand staat ze wel zes keer op de bok. Namens Brouwer Tuk/Steevast, maar ook voor DIOS, Meppel AZ en DOK Dwingeloo. Bij jonge jeugd blijft ze trouwens op de grond staan. “Vertederend, dat kleine goed. Als ik zaterdag de C-tjes fluit, vind ik dat een feestje,” vertelt ze stralend. 

Consequent

Op de vraag wat voor type scheidsrechter ze is, antwoordt ze: “Ze zeggen dat ik consequent ben, ja is ja en nee is nee. Ik ga nooit in discussie met spelers of coaches en van kaarten geven, houd ik niet.” Om zo objectief mogelijk te kunnen fluiten, kijkt ze nooit naar hoe hoog de teams geklasseerd staan. Relativeren kan ze goed als spelers na afloop commentaar hebben: “Ik maak fouten, maar jullie hebber er de meeste gemaakt,” geeft ze dan als repliek. 

Ambitieus als ze is, probeert ze op haar 35e ook nationale wedstrijden te gaan fluiten. “Dat mocht toen niet, maar ze hebben me wel gevraagd toen ik 50 was, maar toen wilde ik niet meer.” Als een hoogtepunt in haar carrière noemt ze een bekerfinale in Dedemsvaart. 

Als toeschouwer bekijkt ze met plezier naar een wedstrijd van het Nederlands team met Ron Zwerver en het NK Zitvolleybal in De Meenthe. Een nare herinnering is een val van een speelster, van wie het bot naar buiten steekt. De scheids heeft veel veranderingen meegemaakt. Bijvoorbeeld wat betreft de puntentelling en de mondiger geworden coaches. Toeschouwers hebben nu meer oog voor hun telefoon. “En vroeger planden spelers hun vakanties rond de competitie, dat doen ze nu niet meer.”

Doorgaan

Van der Linde is ook jaren bestuurslid geweest. Nu zit ze in vier commissies: Scheidsrechters, Sponsors, Lief en Leed en Beachvolleybal. Plannen om met fluiten te stoppen, heeft ze niet.