Reinier de Groot zwaait na 35 jaar af als huisarts in Oldemarkt: ‘Vertrouwen is voor mij de basis’

OLDEMARKT – Aan de wand hangt ‘De Operatie’ van Rembrandt en een foto van een schaapskudde. Verderop staat een beeld met een bal. Het zijn opvallende details in de spreekkamer van huisarts Reinier de Groot (71), die na 35 jaar afscheid neemt van de door hem zelf opgerichte Huisartsenpraktijk Oldemarkt aan de Klokkemaat. Het kenschetst de kleurrijke huisarts in zijn waardering voor mensen, zijn medische loopbaan en zijn liefde voor dieren en sport.

Vragen hoeft de verslaggever amper te stellen. De Groot vertelt uit zichzelf honderduit en begint bij zijn collega’s. “Die zijn goud waard voor mij.” Hij benadrukt dat hij zijn werk zo lang met plezier kon doen dankzij het team. De praktijk met apotheek groeide naar een team van 21 medewerkers, waaronder drie huisartsen. Dat vroeg in de loop der jaren steeds meer organisatie en samenwerking. “We zijn huisarts, maar we hebben ook een bedrijf, waarvoor je managementkwaliteiten nodig hebt.”

De Groot kwam op 1 mei 1991 naar Oldemarkt. Inmiddels is hij 44 jaar arts. Hij werkte na zijn 65e door omdat hij het vak simpelweg leuk bleef vinden. “Ik kom ’s ochtends en ik weet echt niet wat er allemaal op me afkomt en aan het eind van de dag heb ik gewoon een hele fijne dag gehad.” De Groot heeft er geen moeite mee dat patiënten tegenwoordig eerst googelen en soms met een eigen diagnose op het spreekuur verschijnen. “Dat vind ik geweldig”, zegt hij, “Ik hoor graag wat iemand zelf heeft gevonden en bespreek dan of die conclusie klopt.”

Waardering voor Oldemarkters

Ook over Oldemarkt en zijn inwoners praat hij warm. Hij woont er zelf en waardeert het directe contact met patiënten. Vertrouwen is voor hem de basis. “Mensen bedanken mij wel, maar eigenlijk ben ik heel dankbaar dat ik dit werk mag doen.” De Groot waardeert vooral de aard van de Oldemarkters. Als voorbeeld noemt hij de gastvrijheid naar de 200 Oekraïners: volgens hem gaat dat zonder problemen en is er juist sprake van “vriendelijkheid heen en weer”.

Afrika

De Groot werd geboren in Semarang in Indonesië. In Leeuwarden groeide hij verder op. Zijn artsenloopbaan begon met een droom om in Afrika te werken. Na zijn studie in Groningen werkte hij vijf jaar in Oeganda. Daar verrichtte De Groot onder meer operaties en keizersneden. Hij leerde er ook hoe belangrijk omgangsvormen en contact met mensen zijn. Zelfs bij een spoedgeval werd eerst uitgebreid gegroet met vragen als ‘How are you?’ en ‘How is your wife?’.

‘Alle mannen zijn vaders’

Hij leerde ook de andere cultuur kennen. Zo sprak hij eens met een oude vrouw die verbaasd was dat hij als arts maar één vrouw had. Op zijn vraag of zij wist wie de vader van een kind was, keek ze hem vreemd aan en antwoordde dat alle mannen in de familie als vader golden. Terug in Nederland volgde hij de huisartsopleiding en werkte in Zuidwolde. Daar herinnert hij zich een jonge patiënt met een klaplong. “Ik bleef zó rustig dat zijn vriendin uitriep: “Doe iets!” Pas daarna zei hij dat hij een ambulance ging bellen. Na een jaar kwam hij in Oldemarkt terecht.

Schaapskudde

Patiënten weten De Groot ook om sportklachten te vinden. Hij raakte via de plaatselijke zwemclub betrokken bij de medische begeleiding van zwemmers en werd uiteindelijk teamarts van de Nederlandse ploeg. In die rol reisde hij met jonge topsporters de wereld over en ondersteunde hij hen medisch tijdens trainingen en wedstrijden.

Een andere grote hobby van De Groot is het werken met een schaapskudde bij Havelte. Hij kocht daarvoor een bordercolliepub en leidde het dier op tot schaapshond. Voor De Groot bleef de kern van huisartsgeneeskunde al die jaren hetzelfde: beschikbaar zijn wanneer mensen je nodig hebben, luisteren en proberen te achterhalen waarom iemand werkelijk naar het spreekuur komt. Een patiënt moet liefst “ietsje minder ongelukkig weggaan dan dat die binnenkwam”. Juist die menselijke kant maakte het vak voor hem bijzonder.

‘Je moet een keer wijs zijn’

Zijn afscheidsreceptie was afgelopen vrijdag. Over dat afscheid zegt hij: “Ik ben nu 71. Je moet een keer wijs zijn.” De praktijk laat hij met vertrouwen achter bij de collega’s die ieder hun eigen kwaliteiten hebben. Zijn opvolger is Pepijn den Braber. Samen met zijn vrouw Liesbeth kijkt hij uit naar een andere invulling van de tijd die vrijkomt. Die heeft hij nog niet helemaal ingevuld: “Ik ben geen bestuurder, maar zie wel wat er op mijn pad komt.”

Door Hilda Knol