Tijd om weer eens te verkassen
· leestijd 1 minuut ColumnMichelle de Jonge en Lukas de Vries uit Steenwijk maken een grote reis. Deel tien van deze reisblog gaat over de stromende regen in Bacalar in Mexico.
Na een heerlijke tijd in Bacalar, was het weer eens tijd om te verkassen. Backpacks weer ingepakt, busticket geboekt. Nog eventjes rustig ontbijten en voor vertrek nog van die overheerlijke kaneelbroodjes halen bij dat ene fijne bakkerijtje voor tijdens de busrit.
Stromende regen
Dat was het idee dus. De werkelijkheid was dat het ontzettend lang duurde voordat we ons ontbijt kregen, het in de tussentijd steeds harder begon te regenen en we ons moesten haasten naar het bakkerijtje voor onze lunch voor onderweg. Jawel, door de stromende regen. En als ik stromende regen zeg, bedoel ik ook stromende regen. Straten die binnen no-time blank stonden, putten die het water niet aankonden, en wij, drijfnat tot aan ons ondergoed toe.
Kaneelbroodjes
Een paar keer roepen we nog naar elkaar of we wel écht door gaan rennen naar de bakker, want tussen het restaurantje waar we ontbeten en de bakkerij ligt onze accommodatie. Maar ja, dat betekent dus geen lunch voor in de bus, en die rit duurt vijf uur. Nat zijn we toch al, dus we rennen door. Zo snel als we kunnen, bestellen we twee kaneelbroodjes en rekenen af. Ze komen letterlijk net uit de oven, en de jongen die ze ons overhandigd is het er eigenlijk niet mee eens dat ze nu al in een zak gestopt worden terwijl ze nog zo heet zijn. Maar we hebben geen keuze, want over 20 minuten vertrekt onze bus!
Uitgeput en compleet doorweekt
Met de zak met broodjes onder Lukas zijn toch al natte t-shirt verstopt tegen de regen, rennen we weer terug. Als we aankomen bij onze accommodatie zijn we uitgeput en compleet doorweekt. Razendsnel gooien we onze kletsnatte kleding in een plastic zak, kleden ons om en laten een taxi komen. Onze chauffeur kan ook niet bepaald doorrijden want de wegen staan helemaal blank en het is lastig te zien waar de straat en de stoep van elkaar scheiden. Als we aankomen bij het busstation, roept Lukas dat ik vast naar de bus moet rennen, hij zal dan volgen met onze backpacks. Als allerlaatsten stappen we in. We zijn een soort dampende combinatie van regenwater en zweet geworden, dat kan alleen maar een hele comfortabele reis worden naar Merida, toch?
