Column van Harry Stegeman: Ronduite
· leestijd 1 minuut ColumnHarry Stegeman woont al bijna een halve eeuw in het midden van het land. De Kop van Overijssel is het land van zijn jonge jaren. Van hem verscheen bij KNNV Uitgeverij ‘In de Kop van Overijssel - lopen, fietsen en stilstaan’. Voor zijn columns put hij vooral daaruit.
Net voorbij de brug bij Blauwe Hand is Waterpark Beulaeke Haven voorlopig de laatste aanwijzing dat ze het hier toch vooral van het toerisme moeten hebben. Ik blijf op de Veneweg, die nu de ‘Beulaker’ en de ‘Belter’ scheidt. De beschoeiing aan beide kanten moet voorkomen dat de zo stoere middeleeuwse weg bij zwaar weer niet alsnog in het water valt.
Eiland
Ik kom al snel op een ‘eiland’ – maar dat zie je alleen van bovenaf. Precies in het midden ligt de buurtschap Ronduite. De uit Zwartsluis komende Arembergergracht kruist hier de Veneweg. Tijdens de Spaanse bezetting is op deze strategische plek een militaire versterking, een ‘redoute’, gebouwd – de naam Ronduite laat zich sneller verklaren dan ‘Blauwe Hand’. Een paar honderd meter verder loopt de Veneweg weer door het water: links ligt het Boschwijde, rechts nog altijd het Beulakerwijde. Maar kijk daar, iets links van een rijtje eilandjes: een klokkentoren in het water. In 1776 verdween hier het dorpje Beulake in de golven.
Kunstwerk
De spits van de kerktoren stak nog vijftig jaar boven water uit en de kerkklokken lieten naar verluidt bij spookachtig weer ook later nog van zich horen. De klokkentoren in het water, een kunstwerk van aluminium, herinnert aan het drama. Je kunt er met een bootje invaren en dan de klok luiden. Beulake komt zo weer even tot leven. De eilandjes zijn restanten van de weg van Sint Jansklooster naar Beulake. Het grootste heet Het Kerkhof: hier was de begraafplaats van het dorpje.
