In the Picture deel 9: Schapenboer Gijs Zwolle in Onna
· leestijd 1 minuut ColumnIn deze driewekelijkse rubriek komen bijzondere personen aan het woord. Liesbeth Hermans interviewt dit keer schapenboer Gijs Zwolle uit Onna.
Wie ben je?
Mijn naam is Gijs Zwolle, ik ben de laatste die overgebleven is van vele generaties boeren. Hier in de streek komt mijn naam al ontzettend lang voor. Al mijn voorouders waren boer, honderden jaren lang hebben ze hier gewoond en gewerkt. Zelf houd ik schapen. Als klein kleutertje zat ik bij opa Zwolle voor op de stang van de fiets en samen bekeken we het land en de dieren. En hij liet me zien wat de ruilverkaveling betekende. De schaalvergroting begon toen.
Is het veel werk om schapen te houden?
Ik werk in mijn eigen tempo, maar ben wel dag en nacht bezig met alles wat erbij hoort. Je kunt het er niet even bij doen. Dagelijks ga ik bij al mijn schapen langs, ze staan op vier plekken en ik wil ze echt elke dag even zien en controleren of alles nog in orde is. Er moet er niet één op de rug liggen bijvoorbeeld. In de lammertijd moet ik er soms ‘s nachts ook uit, dit jaar heb ik geluk en kwamen ze vooral overdag.
Wat is het mooist aan je werk?
Al mijn werk is buiten, dat vind ik heerlijk. Mijn rondje langs de dieren, de omheiningen repareren, de boomsingels bijhouden, de sloten controleren, het gras maaien en hooien. Altijd zorgen dat het land er goed bij ligt. Soms zie ik fietsers stoppen om een foto te maken, dan weet ik weer hoe mooi het hier is.
Wat is moeilijk?
Ik heb mijn kudde helemaal moeten vernieuwen. Er heerste een besmettelijke longziekte. Precies in coronatijd, is dat toeval? Of is het een teken? Vroeger leefden er veel minder dieren op een hectare dan nu. Besmettelijke ziektes verspreiden zich veel makkelijker bij de dieren, maar ook bij de mensen..., kijk maar naar corona.
Ga je ooit stoppen met de schapen?
Een leven zonder schapen? Wat moet ik dan doen? Puzzelen of zo? Nee, ik ga door. Tot het van mijn vrouw Hannie echt niet meer mag.
