Nieuwe aflevering column Harry Stegeman: Aan de Meisterskolk
· leestijd 1 minuut ColumnVan Harry Stegeman verscheen bij KNNV Uitgeverij ‘In de Kop van Overijssel - lopen, fietsen en stilstaan’. Voor zijn columns put hij daaruit.
De Blokzijlerdijk maakt meteen voorbij Blankenham een slinger naar links. In de binnenbocht ligt natuurlijk een doorbraakkolk, de Meisterskolk. Ik zie een serieus kanon op de dijk en een kruithuisje aan de kolk. In het talud aan de voormalige zeekant is een peilschaal. Er stonden meer van die hoogwaterkanonnen – want dat is het natuurlijk – tussen Kuinre en Vollenhove. Ze werden bediend door kanonniers van de dijkwacht. Stond de peilschaal op 2,30 m boven ‘dagelijks water’, dan werd één schot gelost. Vier schoten betekende: maak dat je wegkomt! Het kanon hier vuurde op 8 april 1930 zijn laatste ‘kogel’ af.
Reservekanon
In het dijksmagazijn in de boerderij naast de kolk stond een reservekanon, want je weet maar nooit. En inderdaad, het kwam in 1950 alsnog in actie. Niet omdat er gevaar dreigde, maar om de nieuwe weg tussen Steenwijk en Blokzijl nou eens anders dan met het doorknippen van een lint te openen. Gelegenheidskanonnier ir. J.B.G.M. Ridder de van der Schueren, commissaris van de koningin, stak de vlam in de pijp, de gewenste knal volgde en de as van het onderstel brak. De commissaris kon nog maar net een over de weg rollend wiel ontwijken.
Het kanon hier aan de Meisterskolk is heel even weg geweest. Vijf Luttelgeester jongemannen laadden het in de oudejaarsnacht van 1963 in de achterbak en namen de buit mee naar huis. Het gevaarte werd een paar weken later door ‘Henric de Crane, roofridder van Kuinre en Blankenham’ teruggehaald. De toenmalige burgemeester van de Noordoostpolder achtte het raadzaam dat een van ‘de leeuwen van Emmeloord’ - onderdeel van een monument ter gelegenheid van tien jaar Noordoostpolder - voortaan naast het kanon de wacht hield. De Emmeloordse bevolking was niet ingenomen met het eigenmachtig optreden van de burgervader en de leeuw moest met de staart tussen de benen terug naar de polder.
