Nieuwe aflevering column Harry Stegeman: Terug naar het oude land
· leestijd 1 minuut ColumnVan Harry Stegeman verscheen bij KNNV Uitgeverij ‘In de Kop van Overijssel - lopen, fietsen en stilstaan’. Voor zijn columns put hij daaruit.
Ik ben op de Kadoelerweg. Rechts van me ligt het Kadoelerbos, een zompig natuurgebied. De Schotse Hooglanders hebben er geen moeite mee. In de berm van de weg staat een blauw-witte paal met daarbovenop een felrood schip – nou ja, een afbeelding daarvan. Hier kwam bij de drooglegging van de polder een scheepswrak tevoorschijn, betekent dat. Vergis je niet, Flevoland is het grootste scheepswrakkenkerkhof op het droge ter wereld. Er werden, lees ik, ‘drie grijze kruiken met blauwe versiering, nauwe hals en bolle buik, zwak golvend voetje en bandvormige oor en een onvolledige schotel van roodgebakken aardewerk met gele slibversiering’ aangetroffen.
Kaap de Voorst
Waar het Kadoelermeer overgaat in het Vollenhoverkanaal pompt Gemaal Smeenge al vanaf 1941 het overtollige water de polder uit. De Voorstersluis ernaast zorgt al even lang voor het overbruggen van het waterpeil in de Zwolse Vaart. Cultureel erfgoed van de bovenste plank. Ik steek de Zwolse Vaart over en zie ik aan de overkant van het Vollenhoverkanaal de voormalige Kaap de Voorst, de klif die bij Vollenhove zes meter hoog de Zuiderzee in stak. Links van me ligt het Waterloopbos, met schaalmodellen van zo’n dertig grote waterwerken uit de hele wereld. Genoeg te beleven, ook in dit stukje van de polder.
Kus van de Polder
Op de Ettenlandseweg gaat de Viswaterweg - een achtjarige Marknesser won de prijsvraag: gewoon het beestje bij de naam noemen - naar Surfstrand Vollenhovermeer. Op het fietspad langs het Vollenhover Kanaal kijk ik uit op de Vollenhoofse zeedijk, die nu verloren in het landschap ligt. De Uiterdijkenweg, die van de ‘Wolf van Luttelgeest’, is vooral heel erg lang. Maar hij brengt me wel terug naar Blankenham, waar ik mijn verrassende polderuitstapje begon. Met een Kus van de Polder, de ‘betoverende rosé’ van de Marknesser wijngaard Maronesse, in de fietstas neem ik afscheid van het nieuwe land.
