Dialectcolumn: ‘Stank’

Dit is een nieuwe aflevering van de dialectcolumn van Frouk Alice Weijs-Kroek. Dit keer vertelt ze over luiers van haar (klein)kinderen.

“Kiek, dan gebruuk ie disse emmer veur de ketoenn plasluiers en in die andere emmer doe-j de ketoenn poepluiers in de wiek. Doarnoa doe-j ze in de wasmessiene en hang ie ze bi’j goed weer in de liende.” Zo klunk et advies van de kroamverpleegster toen onze eerste zeune geboorn was. Onwetend as ik was stonn ik dom te knikkn. Dat zol ik wel onder controle krieng. Twi’j emmers stonn vanof die eerste dag dus vol continu op de babykamer, mit een ofslutend deksel teeng de eventuele vri’jgekoomn, onpasselijk maaknde dampn. Heurde dit echt bi’j die roze wolke? Ik eb die kleur nooit kunn ontdekkn. 

Opluchting

Ons eerste kiend wörde ok nog ies in oktober geboorn. Gien ketoenn luier in de liende te vienn, wel an her en der gespann droadn deur et hele huus, de garage en boovn de kachel. Tiedn verandern en zo ok de luiers. Vanof ons twi’jde kiend deed de pamper zien intrede. Wat een opluchting. Toen ons vierde kiend zindelijk wörde, was mien vreugde over de verdweenn pampers net zo groot as een liende vol witte, sprankelende ketoenn luiers die maar zeldn in onze tune höng. Ik eb nog ien zo’n ketoenn luier over. Die gebruuk ik um mien brilleglaazn mee schone te maakn. 

E-drukt

Pamperloze joarn gleedn rustig veurbi’j, tot et moment dat ik op ging passn op ons eerste kleinkiend. En doarnoa op ons twi’jde kleinkiend. Toen beidn zindelijk wördn brak er weer een gemakkelijke tied an. Gien gedoe meer, alleen nog wachten tot de kreet “IK EB E-DRUKT!” of “KLOAR!” van de wc schalde. Tot begun dit joar. Een extra oppasdag brek an: oppassn op de ni’jste Weijs-exemplaarn, iene van vief moand en iene van bijna neeng moand. Vanof die eerste dag gier ik mit een noodgang terugge nur een stinkende tied. En niet zo’n klein beetien ok. 

Zucht

De kleinste zit nog an de börstvoeding en produceert mit et grootste gemak kleddernatte pampers. Op zich niet arg as et binn de pamperpoortn zol blievn. Maar nee, alles der buutn, de rugge en kleerties der onder. Ik mut et kiend dan elemoale uutkleedn, schonemaakn en weer ankleedn mit de angeleverde schone kleerties. Pampers in de ofvalemmer, tegelieke mit de pampers van et twi’jde kiendtien. Want ok die mut mit regelmoat iets kwiet. Maar ja, die kreg al vast eetn en produceert dus ok andere inhold in de pamper. Dit gebeurt dan mit een rood heufd, een verstarde blik, ingehöldn oasem, e-volgd deur een zucht van verlichting. Ik zuchte dan ok. Um een andere reedn. 

Zakkies

Wanneer ik de leste pamper van zo’n oppasdag weggooie, mark ik dat de hele bi’jkeukn elke keer meurt nur uutwarpselen. As ik et deksel optille um iets anders weg te gooin zie en roek ik ien witte waas van dichtgeplakte pampers. En dat weke op weke. Wanneer ik dat terloops melde an de beide moeders zeng ze: “Ja maar, der zittn lekker roeknde zakkies in de tasse! Doar ku-j de pampers indoen, dan ruft et niet meer in de afvalbak. Em wi’j dat niet e-zegd dan?”