Natuurcolumn van Philip Friskorn: De meikever
ColumnDeze tweewekelijkse natuurcolumn wordt verzorgd door Philip Friskorn uit Oldemarkt. Sinds 1993 is hij fotograaf van natuur, milieu, recreatie en toerisme. Hij is altijd op zoek naar drie elementen: licht, schoonheid en emotie. De afgelopen jaren bracht hij meerdere fotoboeken uit. Naast het maken van natuurfoto’s, kan hij daar ook mooi over vertellen. Deze column gaat over de meikever.
Het is mei en dat is de maand waarin we de meikever tegen kunnen komen. Het is een middelgrote kever met een lengte van ongeveer drie centimeter, kastanjebruin schild en poten en oranjekleurige antennes met een verdikt uiteinde. De antennes kunnen uitwaaieren en hebben zintuigen om voedsel te zoeken of om een partner te vinden. Op de bruine schilden zie je een subtiele witte beharing. Een ander opvallend kenmerk van de meikever is het zwarte achterlijf met witte driehoekige vlekjes. Meikevers leven bij voorkeur op eikenbomen die ze, bij grote aantallen, kaal kunnen vreten. Ze kunnen echter ook ander groen tot zich nemen.
Larve en pop
In vrijwel geheel Europa is de meikever te vinden. Hij ontbreekt echter in het noorden van Scandinavië. Ook in onze tuinen zijn ze te vinden. Na de paring zet het vrouwtje de eitjes af in de grond, waarna ze sterft. Na ongeveer vijf weken komen de eitjes uit en ontwikkeld zich een larve. Bij het spitten in de tuin kun je ze tegenkomen, grote witte larven met een donkere kop en sterke kaken. De larve leeft drie tot vier jaar in de grond, waarna zich een pop vormt die pas in de lente boven de grond komt om de hele cyclus opnieuw te doorlopen.
