Niet in het Waterloopbos
· leestijd 1 minuut ColumnHarry Stegeman woont al bijna een halve eeuw in het midden van het land. De Kop van Overijssel is het land van zijn jonge jaren. Van hem verscheen bij KNNV Uitgeverij ‘In de Kop van Overijssel - lopen, fietsen en stilstaan’.
Ik ben in Vollenhove bij de oude binnenhaven. De palingrokerij en de vishandel van Konter zijn vol in bedrijf. Maar er liggen geen Vollenhovense bollen en schokkers meer aan de wal. Het eiland is er nog wel. Doe ik m’n ogen dicht, dan staat daar ook nog die oude bisschoppelijke burcht. Voorbij de begraafplaats loopt een fietspad parallel aan het Vollenhoverkanaal en wacht de ijsbaan van IJsclub De Vooruitgang al weer heel lang op haar beurt.
Waterwerken
Aan de andere kant van het water, in de Noordoostpolder, is het Nationaal Lucht- en Ruimtevaartlaboratorium springlevend. Maar het Waterloopkundig Laboratorium, iets verderop in het Waterloopbos, legde een tijdje terug het loodje. De ingenieurs daar bouwden van 1951 tot 1996 op kleine schaal grote waterwerken na voor onderzoek naar de loop van het water. De haven van Beiroet, de Libische oliehaven, de Maasvlaktecentrale, de Volkerakdam, de zeehaven van Bangkok, de IJsselkop en heel veel meer – ze werden allemaal op schaal tevoorschijn getoverd en uit-en-te-na getest. Als een proefopstelling niet langer nodig was, bleef-ie gewoon achter. Na 1996 kwamen er geen nieuwe modellen bij, de nieuwe techniek maakte proeven ‘in het echt’ overbodig. Bomen en struiken begonnen het beton en metaal langzaam aan te overwoekeren, de modellen liggen nu als oude tempelruïnes verscholen in bos. Industrieel erfgoed, dacht Natuurmonumenten.
Scheveningen
Acht van de waterwerken werden gerestaureerd. Aan de andere mag de tijd rustig doorknagen: metaal roest, beton brokkelt af. Het kalk- en voedselrijke bos is er nog weelderiger, diverser, eigenwijzer en mysterieuzer door geworden. Maar ik ben niet daar, in de polder. Waar ik nu sta, waande je je halverwege de vorige eeuw in Scheveningen.
