Column Harry Stegeman: Gebrande suiker
· leestijd 1 minuut ColumnHarry Stegeman baseert zijn columns vooral op zijn boek ‘In de Kop van Overijssel - lopen, fietsen en stilstaan’. Het boek is tot 31 december verkrijgbaar bij knnvuitgeverij.nl voor een speciale actieprijs.
Ik sta in Zwartsluis op het Groot Lageland, de straat langs het begin van de Arembergergracht. Herman Buisman woonde hier aan het eind van de negentiende eeuw. Hij verdiende zijn brood als grossier in koffiebonen en pinda’s.
Koffijsiroop
Koffie was lange tijd een schaars goed geweest, veel mensen dronken een vervanger: cichorei. Toen de koffiebonen weer volop beschikbaar waren, werd dat surrogaat nog vaak toegevoegd. Buisman had om de hoek, aan het Westeinde, een ‘fabriek van gebrande suiker’. Zijn klanten gebruikten die suiker als smaakversterker voor de bittere cichorei. Zoon Roelof vond dat de kwaliteit van het product voor verbetering vatbaar was. Het lukte hem, na lang experimenteren, een ‘koffijsiroop’ van ongekende kwaliteit te produceren.
Buisman Gebrande Suiker – op de busjes stond Buisman GS – werd een begrip, eerst alleen nog in de regio, al snel in het hele land. De fabriek aan het Westeinde werd al snel te klein, er kwam een grotere aan de Zomerdijk. In 1915 was Italië het eerste land waarnaar Buisman exporteerde, andere landen en continenten volgden. Halverwege de jaren negentig werd aan de Grote Kranerweerd een nieuw bedrijfspand gebouwd, waar in de loop der jaren ook andere koffie- en chocoladespecialiteiten werden ontwikkeld. De ambachtelijke productie van de goeie ouwe ‘koffijsiroop’ bleef op de locatie aan de Zomerdijk.
Verzamelobject
Buisman GS heet nu Buisman Aroma. Het recept is in de kern nog altijd dat van Roelof. De koffiestroop wordt nu in glazen potjes verkocht. Het oude blauwe metalen busje is een geliefd object voor verzamelaars van antiek blik. Dat gaat allemaal gaat door me heen, hier op het Groot Lageland. Je ziet niet alleen wat je ziet, je ziet ook wat je weet.
