Verhalenserie tien jaar Repair Café, deel 3: ‘Op locatie’
· leestijd 1 minuut ColumnRepair Café Steenwijkerland bestaat in 2023 tien jaar. De Kop publiceert daarom elke maand een verhaal van vrijwilliger Douwe van der Helm. Dit keer vertelt hij over een sta-opstoel.
U kent ze vast wel, de sta-op stoel. De stoel die - als je op een knopje drukt - schuin naar voren kantelt, waardoor je gemakkelijk kunt opstaan. Loodzwaar zijn ze. De jongeman, die kwam aanlopen, had om die reden de stoel ook niet meegenomen. De stoel was van zijn moeder en deed het al een aantal weken niet en moeder was ten einde raad. Haar zoon trof haar een aantal dagen geleden zachtjes huilend aan op een eetkamerstoel. En dus besloot hij naar het Repair Café te gaan. Of wij bij haar thuis de stoel zouden kunnen repareren. In principe is dat niet de bedoeling, maar dit verhaal greep ons aan. En dus maakten collega-vrijwilliger Johan Trinks en ik een afspraak.
Afwijken van de regels
We belden aan. Zoonlief deed open en stelde zijn moeder aan ons voor. Een oude vrouw met een lief gezicht keek ons aan. Uit dat gezicht sprak hoop en dankbaarheid tegelijk. Eerst moest er koffie worden gedronken. Aan de eetkamertafel met een pluchen kleed erop, met een kop dampende koffie en een gevulde koek. Mevrouw begon te vertellen over haar leven. De laatste jaren ging haar fysieke gezondheid achteruit. Eerst was er de wandelstok; een paar jaar later het looprekje en nu kon ze niet meer zonder een rollator. De sta-op stoel bood haar het gemak van heerlijk zitten en eenvoudig opstaan. We zagen haar ogen vochtig worden en hadden beiden het gevoel een goede beslissing te hebben genomen om eens af te wijken van ‘de regels’.
Forse gift
De koffie was op, tijd dus voor de reparatie. We kantelden de stoel waardoor het mechanisme zichtbaar werd. Er bleek een stang te zijn losgeschoten, waardoor de stoel geen kant meer op kon. Een onderdeel was gebroken, dus moesten we zelf een oplossing bedenken. Met een slangenklem hebben we de stang bevestigd aan het mechanisme en verdraaid de stoel deed het weer. Mevrouw nam plaats en drukte, nog wel met een lichte aarzeling, op de knopjes. Toen ze merkte dat alles het weer deed klaarde haar gezicht op. Ze bedankte ons uitgebreid en gaf een forse gift voor onze kas. Die stoel was haar leven en dat hadden wij gered!
