Column van Harry Stegeman: Rust in Giethoorn Noord
· leestijd 1 minuut ColumnHarry Stegeman baseert zijn columns vooral op zijn bij KNNV Uitgeverij verschenen boek ‘In de Kop van Overijssel - lopen, fietsen en stilstaan’.
Op de Molenweg in Giethoorn staat de fraaie voormalige pastorie van de Nederlands Hervormde kerk. Het neoclassicistische pand was in ‘Fanfare’ het gemeentehuis van Lagerwiede. Ik steek de Thijssengracht over en stuit op wat je best de dorpsgracht van Giethoorn Noord mag noemen. Al snel is er een schelpenpad naar rechts: ’t Klooster. Het loopt naar een klompje huizen. Hoeveel zullen het er zijn, vijf, zes? Het paadje eindigt bij een kastanjeboom met een zwaar gegroefde schors, de wortels stevig verankerd in de grond. Stond hier een klooster? Een passantenklooster misschien voor monniken op doorreis naar Vollenhove of Steenwijk en verder? Ik zou het graag geloven.
Peter van Straaten
De tekenaar Peter van Straaten woonde in het laatste boerderijtje. Dat is wél zeker. Hij was niet de enige bekende landgenoot die in de jaren zeventig de toen nog betrekkelijke rust van Giethoorn opzocht. Andrea Domburg, hoofdrolspeelster in ‘Fanfare’ ging hier ook wonen, samen met haar man Ferdi Posthuma de Boer. Rijk de Gooyer (‘Wij dansen samen de Bostella’) en journalist en schrijver Eelke de Jong volgden. Stadsmens Herman Pieter de Boer brak op ‘het geheimzinnige platteland’ door als schrijver: “Ik schreef in Giethoorn als een waanzinnige. Alle verhalen kwamen er ineens uit. Dat kwam door die rust, denk ik.”
Té rustig
Rijk de Gooyer kon het na horecabezoek nog wel eens aan de stok krijgen met Gieterse jongeren, maar net zo makkelijk ook met de ouderen. Hij moet een keer met stoel en al het Bovenwiede in zijn gekieperd. In 1974 ging zijn boerderij in vlammen op. Hij werd, nog wel herbouwd, een maatje kleiner. Maar de lol was er voor de westerlingen toch een beetje af. De een na de ander keerde uiteindelijk terug naar de stad. Het landleven was, op die enkele uitspatting na, misschien toch iets té rustig.
