In the Picture deel 39: Nadjezda Dubbe-Wtscheraschnja is 100 jaar
· leestijd 1 minuut ColumnIn deze rubriek interviewt Liesbeth Hermans dit keer de 100-jarige Nadjezda Dubbe-Wtscheraschnja uit Havelterberg.
Wie bent u?
Mijn naam is Nadjezda, Nederlanders vinden dat soms moeilijk uit te spreken. Samen met mijn zoon Wasily woon ik in Havelterberg. Onze boodschappen halen we graag in Steenwijk, dat vind ik zo’n mooie naam. Ik ben geboren in Kamintsy, dat is Russisch voor stenen. Mijn geboortedorp bestaat niet meer, verdwenen in de oorlog 40-45.
Hoe komt u in Steenwijk terecht?
Dat begint in Donetsk, als de nazi’s mij ontvoeren als dwangarbeidster. Ik denk dat ik de laatste Ostarbeiterin ben, die nog leeft. In het Duitse Bielefeld ontmoette ik in 1942 de Nederlandse Jan. Met hem ben ik na de oorlog naar Holland gekomen. Veertig jaar geleden verhuisden we naar Havelterberg. Het is hier zo mooi, zo rustig en vredig. Ik wil niet meer over alle ellende in het verleden praten.
Wat vindt u van Nederland?
Ik woon hier graag. Nederlanders vinden het vanzelfsprekend dat alles goed verloopt, dat je elke dag te eten hebt. Dat heb ik vaak heel anders meegemaakt. Ze mopperen op hun land, dat vind ik zo gek. Het voelt voor mij de hemel op aarde, al tachtig jaar.
Is alles goed in Nederland?
Nou, soms vind ik de jonge kinderen wel te brutaal. De opvoeding mag wel wat beter, arme leerkrachten denk ik wel eens. Mag ik dat zeggen? En ik wens de mensen hier meer feesten toe. Samen zingen en samen dansen. Dat verbroedert en haalt alle slechte gevoelens uit je weg. Wie muziek maakt, maakt geen oorlog toch?
Heeft u nog plannen voor 2025?
Ik werk aan mijn gezondheid en ik wacht op de lente, ik kan niet wachten tot de tulpen weer boven de grond komen. En als ik 101 ben wil ik geen drukte op mijn verjaardag. Maar als het zo ver is, doe ik toch weer mee hoor. Dan neem ik wel een extra pilletje valeriaan om rustig te blijven. Geneeskracht uit de natuur, dat heb ik in Rusland geleerd. Kom je gauw weer op bezoek?
