Nieuwe aflevering natuurcolumn: De das is een grote marter
· leestijd 1 minuut ColumnDit keer verschijnt in deze rubriek de das voor de camera van natuurfotograaf Philip Friskorn.
Tot de grote familie van de marterachtigen behoort de das. In ondergrondse tunnels en kamers verblijven ze overdag en pas in de late schemering en nacht worden ze actief. Die ondergrondse kamers en gangen noemen we de burcht van de das. Veel burchten zijn al honderden jaren in gebruik. De das zoekt in de nachtelijke uren naar prooien. Echte jagers zijn het niet en dus eten ze van alles wat ze tegenkomen, maar regenwormen zijn hun favoriete prooi. Dit wordt aangevuld met een groot scala aan eten: noten, vruchten, knollen, kevers, eikels, mais en paddenstoelen staan op het menu. Ook eitjes van grondbroedende vogels worden niet ontzien.
Winterrust
De burcht kan heel groot zijn met gangen van meer dan vijftig meter met meerdere ingangen. De gangen komen uit in zogenaamde kamers die worden bekleed met droog gras of droog blad. De burchten gaan generaties lang mee en worden steeds groter. In de wintermaanden komen ze niet of nauwelijks naar buiten. Ze houden geen winterslaap, maar houden een winterrust en teren op de wintervoorraad die ze in de herfst verzameld hebben.
Elkaars vacht verzorgen
Dassen zijn niet monogaam en een groep bestaat meestal uit meer vrouwtjes dan mannetjes. Onderling verzorgen ze elkaars vacht. Al heel vroeg in het voorjaar worden de jongen geboren die na twee maanden voor het eerst de burcht verlaten.
Verkeer
In geheel Europa kun je de das tegenkomen. In Scandinavië tot net iets boven de Poolcirkel. De in het wild levende dassen worden tegen de veertien jaar oud. Helaas bereiken de meesten deze leeftijd niet omdat ze ten offer vallen aan het verkeer. Je zou ze zomaar tegen kunnen komen in de houtwallen van Paasloo en in Het Land van Vollenhove.
