Reisblog van Kitty: Costa-reis deel 4
· leestijd 1 minuut ColumnDe vakanties liggen weer achter ons. Werk, school en andere activiteiten nemen ons weer volop in beslag. De gedachten van Kitty den Heeten gaan terug naar februari van dit jaar. Samen met ‘haar B.’ trok ze zes weken langs de kust van Spanje in een oude caravan. In ongeveer vijf afleveringen zal zij de Costa-reis delen met de online lezers van ‘De Kop’. Dit is deel 4.
Als tussenstop tijdens onze verplaatsing, bezoeken we op 8 februari het klooster La Monesteria in La Rábida (met audiotour). Dat bezoek brengt goede herinneringen aan mijn kostschooltijd naar boven. We hebben geluncht op de verlaten parkeerplaats, lees zandvlakte bij het klooster. Wat een rust, alsof er geen toeristen bestaan. Daarna een route dwars door het nationaal park naar de camping. El Rocío, vlak bij de camping, is een zanddorpje met lage, witte huizen. Het is een verlaten ogend stadje, met zwerfhonden, maar goed onderhouden. Een westerntown waar je met je paard aan de bar kunt staan (echt waar) en er een gemeentelijke longeerbak is, in plaats van een gemeentelijk zwembad, zoals Tolhekke.
Paard
Iedereen heeft hier een paard in plaats van een fiets. Logisch, want het is lastig fietsen in zand. Maar om mijn stalen ros (vouwfietsje zonder versnelling) mee te nemen de bar in, leek me wat overdreven. Ook de camping heeft zandstraatjes. We staan op een heerlijk zonnige plek en het is hier tot 19.00 uur ‘s avonds licht. Het supermarktje in het dorp is tegelijk bouwmarkt, slagerij en soort van Action. De schroeven liggen ongeveer naast de kip.
Wilde beesten
Vanmorgen op 10 februari om 8.00 uur zijn wij buiten de camping opgepikt door een gammel busje, terwijl het 3 graden was. We vertrokken voor een vier uur durende toer door het gigantische natuurpark Doñana, waar lynxen, arenden, herten en nog veel meer beesten huizen. Het meest indrukwekkende was om op kleine afstand moeder lynx met kind te zien en op afstand met telescoop een arend. De bus stopte en iedereen moest er uit om de afdrukken van een das en lynx in het zand te zien. De enorm enthousiaste, leuke gids sprak met zoveel liefde over ‘zijn nationaal park’, wat een onderhoudend verhaal opleverde.
Zanddorp
Omdat de overige acht personen Spaans spraken, mochten wij plaats nemen naast Francisco (zowel gids als chauffeur) en sprak hij ons tussendoor bij in het Engels. Er was in het park niets wat aan zijn ogen ontsnapte. Elke keer als hij iets zag bewegen, hetzij fladderen, gooide hij z’n deur open, zodat we het diertje beter konden bewonderen. Heel leuk, maar ook heel koud. Ik werd pas na de hete koffie bij de stop weer warm. Wat een leuk en grappig dorp. Misschien is er een stukje natuurgebied over om zo’n zanddorpje naast Giethoorn te realiseren. Leuke tegenstelling zanddorp of waterdorp...
Vrijdag staat een fietstocht op het programma en is het onze laatste zanddag hier. Dan verplaatsen we ons 75 kilometer naar een camping bij Sevilla.
