Reisblog van Kitty: Costa-reis deel 6
· leestijd 1 minuut ColumnDe vakanties liggen weer achter ons. Werk, school en andere activiteiten nemen ons weer volop in beslag. De gedachten van Kitty den Heeten gaan terug naar februari van dit jaar. Samen met ‘haar B.’ trok ze zes weken langs de kust van Spanje in een oude caravan. In meerdere afleveringen zal zij de Costa-reis delen met de online lezers van ‘De Kop’. Dit is deel 6.
Maandag 14 februari, Tarifa
Aankomst camping vlakbij Tarifa. Geluncht op een parkeerplaats van een verlaten hotel. Daar wandelde een vriendelijke meneer rond met wat koeien, met enorme koeienbellen (vlakbij de openbare weg). Leuk detail, op onze kampeerplek kun je de koeienbellen horen rinkelen (net Oostenrijk)! Dichtbij het strand een hapje gegeten. De zaak oogde uit begin vorige eeuw, maar lekkere pizza’s!
Vandaag Tarifa verkend. Oud fort aan de haven, mooi strand, met diep blauwe zee. Lelijk stadje, op het oude centrum met kleine straatjes na. Grote betonklonten als huizenbouw. De parkeerplaatsen zijn niet te tellen, vol met campers met windsurfers, kitesurfers, wingfoilers, foilsurfers en alle andere varianten. Mijn surfdude blijft nog aan land (alle surfspullen zijn thuis).
Woensdag 16 februari 2022, Tarifa, Spanje
Bij het diner een kleine gast onder, in plaats van aan tafel. Een zwarte kitten. Het menu (zalm) sprak hem wel aan en hij bleef strak in de buurt van de kok, die moeite moest doen om niet te struikelen over het mormeltje. We hebben alle drie lekker gegeten.
Geen gebedel. Hij wachtte netjes tot z’n campingbakje opnieuw gevuld werd.
Als het hier stil is, (bijvoorbeeld in bed) hoor je naast koeienbellen ook krekels. Het geluid van de laatste, doet me denken aan een lome, warme zomeravond. Echter de avonden zijn fris, een graad of 10 en ‘s ochtends ongeveer 5 graden.
Een mooie bergrit met langszij de straat van Gibraltar. Ineens midden op de weg, een aantal politie agenten, met ‘n paar geboeide mannen op de grond. Dat machtsvertoon werkt op mijn lachspieren, mijn chauffeur keurde dat af. Ze worden niet graag uitgelachen... Op de terugreis met opnieuw een politie convooi(tje) hield ik ‘het smoel’ strak in de plooi.
Bij het passeren van de grens van Gibraltar, bij zowel de Spaanse, als Engelse grens, werden de paspoorten gecheckt, de eerste keer deze vakantie. Je rijdt zelfs een klein stukje over de landingsbaan! Ik houd niet van vliegen, maar met weinig fantasie werd mijn auto heel even een Boeing 747 en ik vloog… Op de rots van Gibraltar (via een kabelbaantje) had je een fantastisch uitzicht en brutale apen. Het dagtoetje was een heerlijk zonnetje!
