Op landgoed De Eese
· leestijd 1 minuut ColumnHarry Stegeman baseert zijn columns vooral op zijn bij KNNV Uitgeverij verschenen boek ‘In de Kop van Overijssel - lopen, fietsen en stilstaan’.
Ik loop voorbij het Eeserveld eerst een tijdje in het bos. Gaandeweg wint het open veld terrein. De vogels hier? Mijn tochtgenoot zegt de vink, de grote bonte specht, de zanglijster, de spreeuw, de grauwe gans en de houtduif te horen. Maar even later ook de boerenzwaluw en de huismus en dat betekent dat de erven en de boerderijen niet ver weg kunnen zijn.
De lange Woldweg blijkt regelrecht op de Heerlijkheid De Eese af te lopen. Net voorbij een vijver met dobberende soepeenden staat op een terpachtige verhoging Huize De Eese. Het oogt niet groot, ik zie maar één woonlaag onder een schuin pannendak met een knus schoorsteentje. Maar wat zit daarachter?
Zonder poeha
Achter een vriendelijk houten bruggetje over een gracht, leidt een eenvoudige, door buxusbollen begeleide stenen trap naar een voordeur zonder poeha. Twee raampartijen links en eentje rechts, beide met vaalgele ‘zandlopers’ op zwarte luiken, maken de bescheiden voorgevel af. Ik mag niet naar binnen, helaas.
De Eese was een van de vier havezaten in het Land van Vollenhove die niet in de stad Vollenhove zelf of vlak daarbuiten stonden. Het Huis kreeg in de loop der jaren gezelschap van nog een stuk of wat optrekjes. Opvallende, veelal houten gebouwen, deels roestrood – of is het ossenbloedrood? – geverfd, met rieten daken en ook weer geel-zwarte blinden. In het als bouwpakket uit Scandinavië aangevoerde houten Landhuis kun je trouwen, maar ook brainstormen.
De Woldweg komt bij een immense dubbele landbouwschuur uit op de Jhr. Mr. Dr. H.A. van Karnebeeklaan - de letters passen ternauwernood op het grootste formaat plaatsnaambordje. De laan zelf weet ook niet van ophouden: hij begon al in het op de grens met Drenthe liggende Eesveen en geeft er even voor Willemsoord pas de brui aan.
