Nieuwe aflevering column Philip Friskorn: De opmars van de grote zilverreiger
· leestijd 1 minuut ColumnDeze natuurcolumn wordt verzorgd door Philip Friskorn. Dit keer verschijnt de grote zilverreiger voor zijn camera.
Wat een prachtige vogel is het, de grote zilverreiger. Een en al gratie als je hem ziet in het veld met het slanke uiterlijk en de lange dunne hals. Het is haast niet voor te stellen dat de ‘mensheid’ het ooit in zijn hoofd haalde om deze vogels massaal af te schieten om de veren te gebruiken op met name dameshoeden. Deze acties werden gelukkig verboden toen in 1899 Vogelbescherming Nederland werd opgericht en in 1912 kwam de eerste Vogelwet. De grote zilverreiger kwam oorspronkelijk alleen voor in Zuidoost-Europa en Zuid-Europa, maar rukt in de afgelopen twintig jaar steeds verder op naar noordelijke streken en is in onze streken inmiddels een standvogel geworden.
De eerste vogels vestigden zich als broedvogels eind jaren zeventig van de vorige eeuw in de Oostvaardersplassen. Gestaag volgden meerdere plaatsen waar de grote zilverreiger zich thuis voelde, zoals in het natuurgebied De Auken (Natuurmonumenten) bij Steenwijk. Een grote kolonie is daar neergestreken. Je hoort soms zeggen dat je meer grote zilverreigers ziet dan blauwe reigers. Dat lijkt zo, de grote witte vogels vallen natuurlijk veel meer op dan de blauwe reigers. Er zijn steeds meer diersoorten die vanuit Zuid-Europa oprukken naar het noorden. Oorzaak is de opwarming van de aarde.
In ons land is de populatie in twintig jaar (2000-2020) gegroeid van rond de 100 vogels tot meer dan 10.000! Moest je 15 jaar geleden het waarnemen van een grote zilverreiger nog melden als een bijzondere waarneming, anno 2024 is dat wel anders. Een kort tochtje door het Nationaal Park Weerribben-Wieden en je kunt er zomaar meer dan tien tegenkomen. Grote zilverreigers eten veel kleine knaagdieren, vooral muizen, maar ook vis staat op het menu.
Ik had het geluk een grote zilverreiger geconcentreerd in het water van Wetering-West te zien staren. Het duurde ongeveer tien minuten en toen sloeg de vogel toe met als resultaat een forse baars. Daar kon de vogel weer even op teren, weer zo’n fotografisch stukje natuurgeluk wat ik nu met jullie kan delen.
