Nieuwe aflevering natuurcolumn Philip Friskorn: De eekhoorn
· leestijd 1 minuut ColumnDeze tweewekelijkse natuurcolumn wordt verzorgd door Philip Friskorn. Dit keer verschijnt de eekhoorn voor zijn camera.
Een schattig pluizig zoogdier met een hoge aaibaarheidsfactor, dat is de eekhoorn. Verzot op noten, zoals hazelnoten, walnoten, dennenappels en eikels die ze oogsten, opeten of verstoppen als wintervoorraad. We hebben het over onze gewone of rode eekhoorn. De wetenschappelijke naam is Sciuris vulgaris en dat betekend ‘gewone schaduwstaart’, dit omdat de staart in veel gevallen over de rug ligt. Die grote pluimstaart is een onmiskenbaar kenmerk, samen met de gepluimde oren. Het is een echte boombewoner, dit uitgesproken knaagdier, die zich moeiteloos als een acrobaat van tak naar tak kan verplaatsen. De kleur van de vacht kan variëren van rood-oranje tot kastanje bruin. In de winter is de dikkere wintervacht veel meer grijs. Bij het klimmen en springen steekt de staart recht naar achteren om zo het evenwicht te behouden.
Solitair
Het zijn solitair levende dieren met een eigen leefgebied, in overlappende leefgebieden dulden ze echter elkaar. Eekhoorns bouwen nesten in hoge bomen, maar soms worden ook oude nesten van de zwarte kraai of ekster gebruikt. Ook boomholten of grote nestkasten, zoals die van de bosuil, worden soms gebruikt. Na de paring leven eekhoorns apart. De draagtijd duurt tegen de zes weken waarbij het vrouwtje het kraamnest bouwt. Na een zoogtijd van ongeveer tien weken zijn de jongen al zelfstandig en volgen hun eigen weg om na tien maanden al geslachtsrijp te zijn.
Eten en gegeten worden
Eekhoorns komen voor in vrijwel geheel Europa en Noord-Azië. Loofbos, naaldbos, houtwallen, tuinen en stadsparken zijn het leefgebied zolang er maar voldoende voedsel te vinden is. Behalve noten en eikels staan ook vogeleieren en jonge vogels op het menu. Ze kunnen jonge vogels met hun behendige pootjes uit een nestkast halen. Niet leuk om te zien, maar dat is de natuur: eten en gegeten worden.
