Nieuwe aflevering column Harry Stegeman: In Baarlo
· leestijd 1 minuut ColumnVan Harry Stegeman verscheen bij KNNV Uitgeverij ‘In de Kop van Overijssel - lopen, fietsen en stilstaan’. Voor zijn columns put hij daaruit.
Ik ben weer in Blankenham. Een paar honderd meter voorbij de Meisterskolk, daar waar de dijk een slingertje naar rechts maakt, ligt de Anne Ruardiekolk. Hij ontleent zijn naam aan een trieste geschiedenis. Anne Ruardie zat op 4 februari 1825 met zijn zwangere vrouw Wichertjen op de zolder van hun boerderij. De golven beukten zo hevig tegen de muren dat ze naar de naastgelegen hooimijt vluchtten. Net op tijd: de boerderij verdween in de golven en Annes moeder Hilligjen en zuster Femmigjen verdronken. Anne en Wichtertjen dreven twee dagen op hun hooimijt rond en werden uiteindelijk in Sint Jansklooster aangetroffen. Wichertjen beviel een paar maanden later van een dochter en stierf in het kraambed.
Bij Baarlo buig ik het oude land in. Het buurtschapje ligt op een zandkop, al sinds het eind van de dertiende eeuw. In het midden van de zeventiende eeuw woonden er bijna tweehonderd vissers en boeren. Baarlo nu: een straat, een paar boerderijen en een begraafplaats. De graven liggen verscholen tussen de bomen, sommige al meer dan zevenhonderd jaar. De paupers en de drenkelingen liggen vierde klas, de gegoede burgers eerste klas. Jan de Dood, ‘in leven H.d.S. te Nederland’ heeft hier in 1892 een mooi plekje gekregen. Er moeten ook lieden liggen die van huis uit (en ook daarna) niks met Baarlo van doen hadden – een bijzondere variant van funerair toerisme?
Het intieme begraafplaatsje kreeg een jaar of tien terug extra cachet. Een klokkenexpert uit Steenwijk wist op Marktplaats een klokkenstoel met luidklok op de kop te tikken. De protestantse gemeente Blokzijl/Scheerwolde, eigenaar van de begraafplaats, had er wel oren naar. En zo staat hier nu dus die typisch Friese klokkenstoel. Giethoorn en Wanneperveen hebben er ook een. Maar die zijn niet tweedehands. De klok zal niet heel vaak worden geluid.
