Nieuwe aflevering column Adriaan Noordergraaf: Appelgebak

Adriaan Noordergraaf schrijft in de nieuwe aflevering van zijn column over ‘Appeltaart’. Of toch niet?

Appeltaart

Niet lang geleden had ik een discussie over schrijven in het algemeen en columns in het bijzonder. Met groot lef riep ik dat ik in principe over elk onderwerp een verhaaltje kon produceren. En voor ik het wist, had ik een weddenschap afgesloten, waarbij mijn opponent het onderwerp mocht aandragen. Hij dacht even na en zei toen: “Appelgebak.” Daar zat ik met mijn grote mond. Nu is het zo dat ik geen onderwerp uit de weg ga, maar schrijven over zoiets? Maar oké, als je A zegt, moet je ook B zeggen. Ik toog dus naar een mij bekend lunchrestaurant waar ze geen onaardig appelgebak serveren, bestelde een espresso en het gewraakte onderwerp en wachtte op een paar ideeën.

Cola

Terwijl ik mijn hoofd pijnigde, kwamen er nog twee bezoekers binnen: een vrouw met, waarschijnlijk, haar zoon. Een jongen was een jaar of zeventien. Hij had zo te zien de verstandelijke vermogens van een kind van een jaar of zes, zeven. Hij keek onbevangen om zich heen en riep terwijl hij naar het tafeltje wees waar ik alleen aanzat, zei hij: “Daar is nog een plaats, mam!” Het was nogal vol, ik had geen bezwaar dat ze aanschoven. De vrouw accepteerde dankbaar en hielp de jongen uit z’n jas. “Wat wil je drinken, Freek?” “Cola!” riep hij overluid.

Nerts

Mijn aandacht werd in beslag genomen door een nieuwe gast die binnenkwam. Het was een dame van onbestemde leeftijd, die met een majesteitelijke waardigheid rondkeek waar ze zou gaan zitten. Haar kleding was iets aan de overdreven kant en werd gevormd door onder andere een nerts die bijkans tot de vloer reikte. Mevrouw had geluk; er gingen net een paar mensen weg, dus ze hoefde niet bij ons te zitten. Ik had de indruk dat ze zich daar ook iets te goed voor voelde. De jongen keek met open mond naar het met bont bedekte slagschip en vroeg aan zijn moeder: ”Is die jas van echte dooie dieren?”

Rode lippen

De dame schrok op, bloosde en negeerde de opmerking. De moeder werd ook rood en probeerde zijn aandacht af te leiden. Maar hij bleef gebiologeerd naar de overdadig geparfumeerde verfdoos zitten kijken. ”Wat heeft de mevrouw rode lippen, hè?” Iedereen zat nu mee te luisteren en besmuikt te lachen. Ook ik had moeite om mijn plezier te verbergen, terwijl ik toch eigenlijk medelijden moest hebben met de getergde modepop. Die bestelde hooghartig bij de ober, die met een stalen gezicht haar wensen opschreef. De jongen kreeg zijn cola en begon die met grote slokken tot zich te nemen. Daarna keek hij weer naar de dame, die zich met gracieuze bewegingen van haar jas ontdeed. Toen ze aanstalten maakte om haar ‘neus te gaan poederen’, riep hij: ”Gaat ze nou plassen?”

De dame werd vuurrood en ik zakte langzaam onder de tafel. Toen ik uitgelachen was, ben ik maar weggegaan, ik kon het niet meer aanzien. Hoe is dat spreekwoord ook alweer? ‘Kinderen en dronken mensen spreken de waarheid?’

Die column over appelgebak schrijf ik wel een andere keer…