Vijf vragen aan: Esther Sloots, schrijfster van het boek ‘Waar de suikerbieten groeien’

VEENOORD/STEENWIJK - Zestig jaar nadat een moord het Drentse dorp Veenoord in zijn greep hield, keert Esther Sloots (1988) terug naar een beladen familiegeschiedenis. In Waar de suikerbieten groeien, dat op 17 februari verschijnt, baseert ze zich op de vergiftiging van een neef van haar grootvader door diens vrouw. Wat begon als een foto in een oud familiealbum groeide uit tot een historische, psychologische roman over oordeel, zwijgen en de druk van een hechte dorpsgemeenschap. In een ‘Vijf vragen aan’-interview vertelt Sloots waarom ze ‘achter het etiket’ van de dader wilde kijken. En op zaterdag 14 maart signeert ze haar boek in Primera Steenwijks Boekhuys.

Wat was het eerste beeld, idee of gevoel waar dit boek mee begon? 

“Als kind bladerde ik graag in de oude fotoboeken van mijn opa en oma. In een van die boeken stond een foto van een neef van mijn opa. Over hem werd gezegd dat hij jong was gestorven, omdat hij vergiftigd was door zijn vrouw. Het was destijds een anekdote, maar ik heb het altijd onthouden. Een paar jaar geleden besloot ik te gaan zoeken in krantenarchieven. Er bleek veel informatie over te vinden en ik bleef vooral nieuwsgierig naar het waarom.”

Wat hoop je dat lezers voelen of meenemen nadat ze het boek hebben dichtgeslagen?

“Natuurlijk hoop ik dat lezers gewoon genieten van het lezen van het verhaal. Maar ik hoop ook dat er een gevoel van mildheid overblijft. Het verhaal laat zien hoe snel we oordelen op basis van halve verhalen. Ook hoop ik dat het aanzet tot nadenken over eigen keuzes. In hoeverre leef je volgens verwachtingen van anderen, en durf je daar ook van af te wijken?”

Wat was voor jou de belangrijkste reden om dit verhaal te vertellen? 

“Ik wilde achter het oordeel kijken. In alle berichtgeving destijds bleef vooral het etiket hangen: de vrouw die haar man vergiftigde. Maar waarom zou iemand zoiets doen? En wat betekende het om als buitenstaander in een hechte dorpsgemeenschap te leven, met alle ongeschreven regels die daarbij horen? Ik wilde onderzoeken hoe je als vrouw gevormd wordt door omstandigheden, verwachtingen en sociale druk. Maar ook wat er gebeurt als je zwijgen doorbreekt en keuzes durft te maken.”

Is er een moment in het verhaal dat volgens jou de kern van het boek het best samenvat, ook al lijkt het misschien klein of alledaags? 

“Voor mij zit de kern in de gesprekken tussen de hoogbejaarde Mina en de jonge vrouw Anna. Twee vrouwen uit verschillende generaties. In hun gesprekken voel je schaamte, nieuwsgierigheid, wantrouwen, maar leer je ook twee vrouwen kennen die elkaar echt willen begrijpen.”

Je schrijft over een moord die zich echt heeft voorgedaan, binnen je eigen familiegeschiedenis. Waar lag voor jou de grens tussen literaire vrijheid en trouw blijven aan wat er werkelijk is gebeurd? 

“De krantenartikelen, de rechtbankverslagen, de gesprekken met mensen die nog vage herinneringen hebben aan deze gebeurtenis vormen de voedingsbodem van deze roman. Maar het is geen reconstructie van de gebeurtenissen destijds; het is echt een roman. Mina is een personage dat door mij is bedacht en Anna ook. Ik heb me laten inspireren door dit waargebeurde verhaal, maar er uiteindelijk een historische, psychologische roman van gemaakt.”

De boekpresentatie van Waar de suikerbieten groeien is op zaterdag 14 maart van 14.00 tot 15.30 uur. Esther Sloots zal haar boek, dat op 17 februari verschijn bij Ambo Anthos uitgevers, signeren in Steenwijks Boekhuys in Steenwijk. 

Door Thomas Reil

Cover Waar de suikerbieten groeien