Nieuwe aflevering Taolteut: Veurbi’j
· leestijd 1 minuut ColumnIn deze maandelijkse streektaalcolumn schrijft Femmy Woltman uit Giethoorn dit keer over het overlijden van haar man Johan Woltman.
En dan is het veurbi’j en komp niet weer. Hoeveule meensen em-m dit al ondervunden. Wanneer het joezelf niet angiet, dan giet het leven vanzelf deur, maar het is veurbi’j en het komp niet weer. Hoe verdrietig is het wanneer veur goed afscheid mot worden eneumen van geliefden.
Verdriet is niet uut te leggen. Is niet te bevatten en het leven giet zeker deur, maar wel op een aandre meniere. De veule kaorten waorop meelevende en waarme woorden vullen de breevenbusse is hartverwaarmend, maar altied is er weer maar want die stoel blef leeg. Hoe kreg het leven weer hetzelfde ritme van veurheen? Dat liekt en is onmeugelijk.
De tied pakt joe wel weer
Lange eleden werd een uutspraoke edaon: ”Daenk er omme kiend, de tied pakt joe wel weer.” Dan is veur iederiene die afscheid ef eneumen van geliefden, te hopen dat de tied de wonde minder schrijnend kan maeken en het gemis kan verzaachten. Iederiene dot dit op eigen meniere.
Kaans kriegen
Hoeveule ellende is er in de wereld. Het olt maar niet op. Zoveule leed en het afscheid nemen van geliefden is er niet bi’j. Alles veurbi’j en komp niet weer en gien dak om onder te schulen. Vluchten uut de ellende is het ienige doel. Talrieke akties veur goede doelen koemen op gang, maar wat is het belangriekste. Miljoenen te kort om het neudzaekelijke waark te kunnen doen en overal is het pure noodzaek. Het giet joe deur maarg en been. Hoeveule verdeet en een stroom an traonen die een weg moeten vienden. Tussen ingestorte huzen. Tussen het puin wat iens alle gelôk in zich had, is er angst maar zonder toekomst. “Het leven pakt joe wel weer.” Het is te hopen dat ze, die in oorlog gebied leven, die kaans kriegen.
Nooit meer hetzelfde, het is veurbi’j. Herinneringen blieven.
