Adriaan’s column: De nicht uit Amsterdam

Adriaan Noordergraaf is verhuisd vanuit 
het westen naar Oldemarkt.
Hij schrijft over zijn ervaringen…

We kregen bezoek van mijn nicht uit Amsterdam. Een prima meid, maar hoe zal ik het zeggen, een speciale. Typisch een stadsmens, dus veel verwachtingen had ze niet van het dorp waar we wonen. We zijn ook wel eens bij haar geweest in Amsterdam Zuidoost, maar ik moet bekennen dat we na zo’n bezoek een zucht van verlichting slaakten, als we de borden richting Zwolle weer zagen opdoemen. 

Maar goed, na lang heen en weer gepraat zou ze ook een keer bij ons langskomen. Het probleem was, dat ze dat bezoek bij voorbaat al niks vond. “Ik houd niet van het platteland, niks te beleven, ik zou me kapot vervelen!” Maar dankzij onze positieve verhalen kwam ze op een mooie zaterdagochtend toch met de trein naar Steenwijk waar we haar oppikten met de auto. “Rijdt er geen bus naar jullie dorp?” vroeg ze wat schamper. 

Bus
Nadat we uitgelegd hadden dat er in het weekend geen openbaar vervoer meer was, vertrokken we naar Oldemarkt. Ze begon een heel verhaal, dat bij haar in de buurt wel vijf bussen in het uur reden en hier niet één – belachelijk – vond ze. Ik begon dat gezeur een beetje zat te worden en wilde weerwoord geven. Maar mijn lieve vrouw die mij goed kent, legde haar hand op mijn arm en schudde nauwelijks merkbaar haar hoofd, ‘niet op reageren’ betekende dat. Ik begreep en vermande me.

Nu is het ook nog zo, dat mijn nicht nogal eigenwijs is. Sterker nog, ze is één van de meest eigenwijze mensen van het westelijk halfrond! Als je haar in de IJssel zou gooien, zou ze tegen de stroom indrijven, zo eigenwijs... Dat kwam weer eens tot uiting tijdens die rit van Steenwijk naar ons huis. Ik had een mooie route genomen om het mens te plezieren. Maar dat ontlokte meteen al commentaar. Ze vond dat ik verkeerd reed, omdat ik het bord Oldemarkt negeerde, om dus die fraaie weg te rijden. Dat liep alweer hoog op en dat kwam de sfeer niet ten goede. 

Muggenbeet
Om een lang verhaal kort te maken, zo ging het de hele dag door. Niks was er goed, behalve de stad waar ze zelf woonde. Ook toen we een stukje gingen fietsen, denk je dat ze oog had voor de mooie natuur? Welnee! Zeuren over de fiets, over de fietspaden, over een vliegje dat in haar oog terecht kwam, en over de bestemming. We wilden haar Muggenbeet laten zien, omdat ze niet wilde geloven dat er zo iets was met die naam. Het werd weer hommeles en ik werd het nu helemaal zat. We stonden op een kruispunt en ik beet haar toe dat ze dan maar zelf op de ANWB-paddenstoel moest gaan kijken. Nu wilde het toeval dat er op diezelfde paddenstoel een oude man zat. Hij zat rustig, met z’n knietjes bij elkaar een pijpje te roken. Mijn nicht liep op hem toe en sprak de historische woorden: “Mag ik even tussen uw benen kijken?”

De oude man keek geschokt op, kwam overeind en gaf haar een klinkende draai om de oren. Het werd een hele rel. Ik heb haar dezelfde dag nog terug naar het station gebracht. Ik denk dat ze nooit meer langs zal komen...

^{Reacties? Mail naar: adr.noordergraaf@planet.nl}