Eind van ’t Diep
· leestijd 1 minuut SteenwijkerlandHarry Stegeman schrijft wekelijks een column voor De Kop. Hij was vorig jaar een tijdlang onderweg in de Kop van Overijssel en schreef daarover het boek ‘In de Kop van Overijssel - lopen, fietsen en stilstaan’. Voor zijn column oriënteert hij zich vooral hieraan.
Inmiddels loop ik op het Eind van ’t Diep. Dat is te begrijpen: het Steenwijkerdiep mondt hier uit in de Wetering. Aan de overkant van het Steenwijkerdiep begint de polder Halfweg, een van polders die de Ontginningsmaatschappij Land van Vollenhove al voor de oorlog drooglegde. De ontginning bood werk aan werklozen uit de Randstad. Om die te huisvesten, werden rijkswerkkampen gebouwd. In de ‘oksel’ van het Steenwijkerdiep en de Wetering had je de kampen Beenderribben, Eind van ’t Diep en Kikkerij.
De mannen gingen in het weekend naar huis. Velen hadden het best naar hun zin in de verre Kop van Overijssel. ‘Thuis is het ook niet alles,’ vond een Hagenaar die zaterdag niet weg wilde. Een Rotterdammer bracht na het weekendverlof vrouw en kinderen mee – ze waren thuis op straat gezet.
Beenderribben
Toen het werk er opzat, kreeg het kamp nog een tijdlang andere bestemmingen. In augustus 1942 kwam er een groep Joodse mannen. Ze werden twee maanden later doorgestuurd naar Westerbork. Na de oorlog werd het kamp een tijdje gebruikt om collaborateurs te interneren. Beenderribben was in de jaren vijftig ‘woonoord’ voor meer dan vierhonderd Molukkers. Ergens moet in het weiland nog een authentieke barak van het kamp staan.
Muggenbeet
Voor ik het weet, ben ik in Muggenbeet. Het knooppunt van vaarwegen tussen Steenwijk, Blokzijl, Zwartsluis en Friesland was een uitgelezen plek voor het schipperscafé dat Geertje Huisman-Albers hier in 1887 in het voorhuis van haar boerderij begon. En wie kent ‘Geertien’ vandaag de dag niet?Muggenbeet. Als je hier niet aanlegt, ben je er er ook weer uit voor je er erg in hebt.
