Hevenland
ColumnVan Harry Stegeman verscheen bij KNNV Uitgeverij ‘In de Kop van Overijssel - lopen, fietsen en stilstaan’. Voor zijn columns put hij hieruit. Deel elf gaat over het Hevenland.
Ik ben niet meer in de Weerribben, dat is wel duidelijk. De polder ten zuidoosten van Blokzijl is ingeklemd tussen de oude Zuiderzeedijk en het Giethoornsche Meer. Weilanden, zwartbonte koeien en sloten, dat is het overheersende beeld nu. Na de tweede boerencamping is er links even geen weiland. Achter de rietkragen ligt het Duinigermeer. Dat is net als het Giethoornsche Meer een natuurlijk meer en geen ernstige bijwerking van de wilde vervening. Al snel loop ik op de Hevenweg. Die heet zo omdat-ie door zelfgemaakt hevenland gaat.
Heveslepen was een beroep
Heve is een oude naam voor een kragge. Dat zijn de dooreen-gestrengelde wortels en afgestorven plantendelen die langs de oever van een plas of trekgat op het water drijven. De idee: steek stroken kragge van zo’n meter breed los en bind ze met paaltjes en touw of draad aan elkaar tot een sleep van een meter of honderd. Een paar punters ervoor en erlangs – en varen maar naar de plaats van bestemming. Heveslepen heette dat, het was zelfs een beroep. De hevestroken kon je tegen de eigen grond aanplakken, je kon er ook gaten en sloten mee stoppen en oevers mee herstellen of aanbrengen. Een beetje uit sloten opgebaggerd veenspecie en zand erop, et voilá: nieuwe landbouwgrond, hevenland.
Behalve Nederland
‘God schiep de aarde, behalve Nederland, want dat deden de Nederlanders zelf.’ Waar nu de koeien grazen, kabbelde eens het water van het Giethoornsche Meer.
